فردايی دگر خواهد آمد ولی ديگر رويايی نخواهد بود.ديگر آرزويی برای ستاره ای باقی نمانده است.دلتنگ روزهای قشنگ خاطره ها خواهم ماند.به ياد آسمانی که گويی روز هايی برای من آبی آبی بود.
بايد تنهايی را زمزمه گوشم کنم.
اشک های خونینم را شاهد خواهم گرفت و دلگير از همه گفته ها و ناگفته ها بايد بگويم که ديگر
راهی باقی نمانده!با بغضی سراسر درد می نویسم٬
خداحافظ همين حالا...

معمولا" شب، زمانیست برای استراحت و آرامش و سکوت و خلوت با خود و خدای خود ولی...

وقتی که به افق زندگیتت می نگری و می بینی که چه راه دور و دشواری در انتظار توست و تو آن را در پیش رویت داری!وقتی که به مشکلات راه فکر می کنی و اینکه مبادا خطای جبران ناپذیری انجام دهی!وقتی گاهی نا امید می شوی!و وقتی که حتی گذشتن از این راه برایت غیر ممکن می شود و ... 
 شاید تنها دلیل بودن و ادامه مسیر، آرامشی است که از وجود یک همراه بی ادعا در کنار خود می گیری.همراهی که مدام مراقب توست و تو را بسیار دوست می دارد.
پس به امید او که مهربان ترین مهربانان است.

شادی هایم را همچون نسیمی بهاری با او قسمت کردم و دست های عاشقش را ملتمسانه نوازش می کردم.سینه’ سردم در اثر نگاهی می سوخت و لبهایم عاجزانه گونه هایش را می طلبید تا آن را در امواج محبت غرق کند.
سختی ها گذران و نوازش ها دلگرم.تنهایی های شلوغ را در کنار گوش هم زمزمه می کردیم و امیدوار به رحمت او که لذت بخش ترین امید است.
چمن های زرد رازدار ما در تنهایی غروب و اما عشق...

دست های عاشقت را به من بسپار تا امنيت را تجربه کنی.من به نگاه مهربانت محتاجم پس آن را از من دريغ مکن ای گل.هر لحظه تو را در تمام وجودم احساس ميکنم و شادمان از اينکه مدام پاکتر می شوم،چون تو پاکی و چون تو  همه وجودمی.
تو سبز همچون درخت و درخشان تر از آفتابی،پس بر من بتاب آفتاب من.به من جلا بخش با نور نگاهت.شانه هايم مدام آغوش تو را می طلبد ای عشق،پس عاشق ترم کن دنيای من.....